Andreas Hildebrandt z Gdańska, którego udokumentowana działalność przypada na lata 1709-1755, był jednym z wielkich budowniczych organów epoki baroku.

Należał do pokolenia sławnego królewieckiego organmistrza Johanna Josua Mosengela i był jego gdańskim konkurentem.
Andreas Hildebrandt nie musiał - jak miało to miejsce
w przypadku jego saksońskiego kolegi Zachariasa Hildebrandta - pracować w cieniu innego budowniczego,
mógł rozwinąć swój kunszt swobodnie i bez ograniczeń.

Stworzył znaczną liczbę znakomitych instrumentów w rejonie Gdańska, z których do dziś przetrwały jedynie nieliczne.
Hildebrandt rozpoczął nową linię sztuki organmistrzowskiej
w Gdańsku, którą przed nim wyznaczała pochodząca
z południa Polski rodzina Nitrowskich.
Wykształcił także grono świetnych uczniów i następców,
do których należeli między innymi Friedrich Rudolf Dalitz oraz Christoph Heinrich Obuch.

Inicjatorzy projektu renowacji pasłęckich organów chcą przywrócić do życia ten największy istniejący dziś instrument Andreasa Hildebrandta, a wraz z nim umieścić postać budowniczego na należnym mu miejscu w historii sztuki budowy organów.

Organy Hildebrandta w Pasłęku są, podobnie jak wileńskie organy Adama Gottloba Caspariniego, jednym z ostatnich świadków kultury organowej istniejącej w czasach baroku między Gdańskiem a Królewcem.